o corredor de fondo perde o alento

fuxindo dunha vida inzada de renuncias
da súa liturxia obesa e oleosa,
mediocre nos seus comunais fracasos,
bágoas de xelo, indignación contida

non deu chegado a tempo de exercer
a súa rebelión,
nin de levar a cabo
a súa vinganza definitiva
contra un mundo inxusto, homicida, e cruel,
pola inutilidade da súa propia vida

solitario, enfermo e fatigado,
a morte anticipouse e chegou antes.





poesía última de amor e enfermidade (1992-1995)

lois pereiro.